ad

Σάββατο, 29 Οκτωβρίου 2011

"Δεν ζηλεύω τους ανθρώπους που έχουν δύο πόδια"

"Δεν ζηλεύω τους ανθρώπους που έχουν δύο πόδια"

«Η αγάπη των δικών μου ανθρώπων μου έδωσε τη δύναμη να ξαναπάρω τη ζωή στα χέρια μου» «Επρεπε να ζήσω ή να πεθάνω. Μετά το ατύχημα η ζωή σαν να έκανε μια στάση. Ημουν όμως μόνο δεκαεπτά και εκείνη έτρεχε μπροστά μου».

Ο Χρήστος Κάπελλας είναι σίγουρα ο άνθρωπος που μας διδάσκει εδώ και εννέα χρόνια τι θα πει θέληση. Ενα τροχαίο σημάδεψε πριν από δώδεκα χρόνια τη ζωή του.

Ο Χρήστος έχασε το πόδι του: «Ηταν σφηνωμένο στον κορμό του δένδρου που παρέσυρα με τη μηχανή μου. Σε μια στροφή του δρόμου έχασα τον έλεγχό της και τον συνεπιβάτη μου. Τον είδα που κατρακυλούσε πίσω μου. Ολα έγιναν πολύ γρήγορα. Στη λεωφόρο Ειρήνης η μοίρα χτύπησε αυτήν τη φορά την οικογένειά μου.

Οταν ήμουν επτά χρόνων έχασα τον πατέρα μου από τροχαίο. Πήγαινε να πουλήσει τη μηχανή του σε κάτι αγώνες στο Ξυλόκαστρο. Στη διαδρομή κάποιος τον έκλεισε και εκεί έχασε τη ζωή του. Αυτό στοίχησε σε όλους μας πολύ. Ο καθημερινός φόβος της μητέρας μου ήταν να μην μπλέξουμε με μηχανές. Δυστυχώς επιβεβαιώθηκε».

Ο Χρήστος και ο Μάρκος, ο λίγο μεγαλύτερος αδελφός του, από παιδιά ήξεραν από μηχανές. Η μόνη απασχόλησή τους ήταν στα συνεργεία και όλοι οι φίλοι τους ήταν μηχανόβιοι. Από την κούνια έχει στα αφτιά του τους ήχους της μηχανής. Από τα δεκατρία του έμαθε να τις «μαστορεύει». Στα δεκατέσσερα είχε δική του μηχανή και τα Χριστούγεννα του 1999, τρία χρόνια μετά, ανήμερα στη γιορτή του, η 250άρα Enduro του απογειώνεται. Μαζί της και εκείνος…

«Η μηχανή είναι μικρόβιο. Είναι μέσα στο αίμα μας. Ακόμη και τώρα. Είναι αρρώστια. Η ταχύτητα σου δίνει το συναίσθημα της απόλυτης ελευθερίας. Πάνω στη μηχανή διατάζεις εσύ. Ακόμη και αν δεν είχα χάσει τον πατέρα μου από τροχαίο, πάλι μηχανή θα καβάλαγα!» λέει.


- Και το ατύχημα; Η ζωή σου; Ο κίνδυνος;
Ηξερα τι έγινε. Κατάλαβα τι μου είχε συμβεί. Δεν ξέρω πώς θα ήταν η ζωή μου, αν δεν είχα πάθει το τροχαίο. Εκείνο που ξέρω είναι ότι έπρεπε να ζήσω ή να πεθάνω. Τα πάντα είναι η στιγμή. Και το μόνο που σε κρατάει στη ζωή είναι η οικογένειά σου. Τα πρόσωπα της μητέρας μου και του αδελφού μου ήταν συνεχώς μπροστά μου. Ενα πράγμα σκεφτόμουν, πώς θα τα βγάλουν πέρα χωρίς εμένα.

Ενα κομμένο πόδι δεκαεπτά εκατοστά κάτω από το γόνατο δεν είναι ό,τι καλύτερο για έναν νεαρό δεκαεφτάρη. Εμεινα πολλά βράδια άυπνος. Εκλαψα, πόνεσα. Ενιωθα κάθε λεπτομέρεια του κομμένου ποδιού μου. Ακόμη και τώρα πολλές φορές νιώθω να με πονάει το μεγάλο μου δάχτυλο, η πατούσα μου. Ζω ακόμη με τα «φαντάσματα».

ΜΑΣ ΚΟΒΟΥΝ ΤΗ ΒΟΗΘΕΙΑ

- Ηταν θαύμα που έζησες; Ενα δώρο του Θεού στη γιορτή σου;
Ναι, ήταν θαύμα και μάθημα που με κάνει να ξεπερνάω τον εαυτό μου! Ομως ήταν και θέληση για ζωή. Αυτή η θέληση με έσωσε! Η συμπαράσταση των δικών μου ανθρώπων με έκανε να θέλω να περπατήσω. Η αγάπη τους μου έδινε και μου δίνει δύναμη να στέκομαι όρθιος, να αγωνίζομαι, να ξαναπάρω τη ζωή στα χέρια μου.

Το ψεύτικο πόδι είναι δώρο για μένα. Πολύ ακριβό δώρο, βέβαια, αφού κοστίζει μέχρι και 7.000 ευρώ και πρέπει να το αλλάζω κάθε πέντε χρόνια. Αυτή είναι η διάρκεια ζωής του.

Ας είναι καλά η νονά μου, που πλήρωσε όλα τα έξοδα της αποκατάστασής μου και ο γιατρός μου κ. Αγγελος Χρονόπουλος, που ποτέ δεν με πίεσε για τίποτε. Με είδε σαν φίλο. Και βέβαια όλοι οι γιατροί στο «Ερρίκος Ντυνάν» που με στήριξαν και ακόμη με στηρίζουν.


- Από το κράτος είχες κάποια βοήθεια ;
Η βοήθεια από το κράτος ήταν μηδαμινή και πλέον μας την έκοψαν τελείως. Δεν σου πληρώνουν καρότσι ευρωπαϊκών προδιαγραφών, γιατί ισχυρίζονται ότι δεν το χρειάζεσαι και ότι μπορείς να πάρεις ένα κινέζικο, που σε μία δύο διαδρομές του φεύγουν οι ρόδες.

Είναι κρίμα, γιατί όλοι εμείς, που η ζωή μάς έκανε άτομα με ειδικές ανάγκες, δεν ζητήσαμε ποτέ τίποτε. Με έναν νόμο που ψηφίστηκε μας έκοψαν τη χορήγηση τεχνητού μέλους. Ομως ποιος σαν κι εμένα μπορεί να ζήσει χωρίς αυτό; Μου δίνουν 700 ευρώ για τη σιλικόνη που φοράω κάτω από το τεχνητό πόδι και εγώ πληρώνω 1.200 ευρώ. Δεν φτάνει βέβαια μία. Το κράτος μου παρέχει τη δυνατότητα φοροαπαλλαγής για το αυτοκίνητο που έχω. Μου έβγαλε ποσοστό αναπηρίας 67%.

Αλλά κάθε τρία χρόνια περνάω από επιτροπή. Εχουν μάλλον την ψευδαίσθηση ότι μπορεί να φυτρώσει πόδι, γι’ αυτό χρειάζεται να τραβάμε μια δεκαήμερη ταλαιπωρία κάθε φορά, με ατελείωτα πηγαινέλα στους γιατρούς και τις διάφορες υπηρεσίες για να μας ξαναδώσουν το ίδιο ποσοστό. Δεν θέλω να σκέφτομαι τι θα κάνω όταν χρειαστεί να αλλάξω πόδι, γιατί λόγω του αθλητισμού το τεχνητό μέλος μου έχει μεγαλύτερη φθορά.

Ο ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΣ

- Πώς προέκυψε ο στίβος;
Μετά το ατύχημα φοβόμουν να κάνω το παραμικρό. Σήμερα δεν ζηλεύω τους ανθρώπους που έχουν γερά και τα δύο πόδια τους. Ξέρω ότι μπορώ και περπατάω καλύτερα. Κάνω ποδήλατο, ιππασία. Είμαι υπερκινητικός. Αυτό με χαρακτήριζε από παιδί. Η μητέρα μου και η γιαγιά μου γνώριζαν έναν καλό προπονητή που ασχολείται με εμάς. Με έφεραν σε επαφή μαζί του.

Ο Δημήτρης Σκλαβούνος άλλαξε όλη μου τη ζωή το 2002. Αυτός τόνωσε την αυτοπεποίθησή μου. Ξεκίνησα προπονήσεις στο άλμα επί κοντώ, χωρίς να έχω βάλει τεχνητό μέλος. Τον πρώτο χρόνο έτρεχα πολλά μέτρα με το ένα πόδι. Ο στίβος με βοήθησε να μάθω να περπατάω, να τρέχω, να έχω μυϊκή δύναμη.

- Και ο πόνος; Η κούραση; Πώς τα βγάζεις πέρα μαζί τους;
Ο πόνος γίνεται φίλος και συνεχίζεις να κάνεις αυτό που κάνεις, αν δεν θέλεις να σε πάρει από κάτω. Οσο για το τεχνητό μέλος, είναι πλέον κάτι δικό μου και όχι ξένο. Το φοράω συνέχεια. Προπονούμαι δύο ώρες κάθε μέρα, δουλεύω κυλιόμενη βάρδια στο «Ερρίκος Ντυνάν», όποτε μπορώ, και στο συνεργείο του αδελφού μου στη Χαλκίδα και δύο φορές την εβδομάδα καθαρίζω τις σκάλες στην πολυκατοικία που μένω. Το ταλαιπωρώ πάρα πολύ. Πονάει λίγο παραπάνω. Παθαίνει δερματολογικά προβλήματα επειδή δεν αναπνέει το δέρμα. Αλλά αυτά δεν είναι τίποτε μπροστά στη δύναμη που μου δίνει κάθε φορά η προσπάθεια και η αίσθηση ότι είμαι ζωντανός και χρήσιμος!


«Στίβος είναι και η καθημερινότητα»

- Πρωταθλητισμός και στη ζωή; Κάνεις ρεκόρ στην καθημερινότητα;
Ναι, γιατί η καθημερινότητα είναι στίβος. Βλέπεις γύρω σου ότι υπάρχουν και χειρότερα. Δυναμώνεις και πηδάς τα εμπόδια. Μπορεί κάθε μέρα να νιώθεις το τραύμα. Να νιώθεις ότι σου λείπει κάτι. Ειδικά όταν ανεβαίνεις σκαλοπάτια. Οταν αργεί βασανιστικά να ακολουθήσει το ένα πόδι το άλλο. Ομως δεν το βάζω κάτω. Ετσι πήρα και τις διακρίσεις ως αθλητής. Με πείσμα, υπομονή και πολλή θέληση.

Εκανα πανευρωπαϊκό ρεκόρ στο ύψος το 2007 και ήρθα τρίτος στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα, ενώ έχω πολλά πανελλήνια ρεκόρ. Στο Πεκίνο το 2008 πήρα μεγάλη απογοήτευση. Αναγκάστηκα να πάω χωρίς τον προπονητή μου και ενώ είχα κάνει από τις καλύτερες προπονήσεις στη ζωή μου και ήμουν σίγουρος ότι θα ερχόμουν πίσω με τίτλο ή ότι θα ήμουν στην πεντάδα, ήρθα ένατος.

Από εκείνη τη στιγμή συνεχίζω να προπονούμαι με όνειρο το Λονδίνο, αλλά αυτό το κάνω μόνο για μένα και για τους απλούς Ελληνες. Αλλωστε, οι διοικούντες μάς λένε να πληρώσουμε 1.700 ευρώ από την τσέπη μας για να πάμε στην Ολλανδία όπου γίνονται αγώνες και δεν τους ενδιαφέρει αν θα αγωνιστούμε για κάποιον τίτλο, κόψανε ακόμη και τα πριμ.

Ομως εγώ πού θα βρω τα 1.700 ευρώ; Δεν έχω 50 ευρώ για να πάρω ένα ζευγάρι παπούτσια. Θέλω να πάω στο Λονδίνο το 2012 και ονειρεύομαι τίτλο, αλλά θέλω να πάω αυτήν τη φορά με τον προπονητή μου. Θα το παλέψω, αυτό είναι το μόνο σίγουρο!

Ο προπονητής του Δημήτρης Σκλαβούνος λέει ότι είναι πολύ δύσκολο αυτό που κάνει ωστόσο: «Ο αθλητισμός κάνει θαύματα. Δεν είναι απλώς οι επιδόσεις που κυνηγάς. Είναι το πάρε-δώσε, η επικοινωνία με άλλους ανθρώπους».


ΠΡΟΣ ΜΗΧΑΝΟΒΙΟΥΣ: «Πάντα κράνος και εξοπλισμό»

Ο Χρήστος εξακολουθεί και πιστεύει στη φιλία, στον έρωτα και στην αγάπη. Κάνει όνειρα. Θέλει να φτιάξει δική του οικογένεια. Θέλει να έχει τη δυνατότητα να μεγαλώσει τα παιδιά του χωρίς να τους στερήσει τίποτε. Η κυρία Αφροδίτη, η μητέρα του, εξακολουθεί να τον στηρίζει: «Υπάρχουν προβλήματα που η οικονομική κρίση τα κάνει χειρότερα, μα το παλεύουμε. Η μητέρα μου εργάζεται το καλοκαίρι σε ένα νησί και ο αδελφός μου ετοιμάζεται να κλείσει το συνεργείο και να φύγει για την Κύπρο, για καλύτερα, για να μπορεί να μας βοηθήσει».

Ο Χρήστος παραμένει παράξενα δυνατός. Ενώνει τα φρύδια του κάθε φορά που κοιτάζει τον φακό. Σημάδι πως πάει με πείσμα αντίθετα σε αυτό που του έχει συμβεί. Δεν έχει πει «καλώς όρισες» στην κακή του τύχη, αλλά έμαθε να μην τη βλέπει σαν εφιάλτη και μπορεί να συνεχίζει τη συγκατοίκηση μαζί της: «Δεν χρησιμοποίησε ποτέ την αναπηρία του σαν πρόφαση ή δικαιολογία για να τα παρατήσει ή να διακόψει την προσπάθεια» λέει ο Δημήτρης Σκλαβούνος.

Ο Χρήστος στέλνει και ένα μήνυμα σε όλους όσοι είναι παθιασμένοι με τις μηχανές: «Να φοράτε πάντα κράνος και εξοπλισμό όταν καβαλάτε τις “αγαπημένες” σας. Αν ποτέ σας συμβεί ό,τι συνέβη και σε μένα, ένα να θυμάστε: μπορείτε να ζήσετε. Η ζωή είναι ωραία!».

Espressonews.gr